Λοιπόν παιδάκια
Για ελάτε πιο κοντά που κάτι θέλω να σας πω. Όπως ήδη έχετε αντιληφθεί με διακατέχει μια ανείπωτη βαρεμάρα. Να φταίει το καλοκαίρουι και ο αγέρας που μου παίρνει τα μαλλιά, να φταίνε τα 10ωρα plus που πλέον χτυπάω στα πλαίσια του εργασία και χαρά, να φταίνε τα μέσα μαζικής μεταφοράς που δεν διαθέτουν κλιματισμό, θα σας γελάσω και διόλου δεν το επιθυμώ.
Σοβαρά τώρα, το τελευταίο διάστημα έχω επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα με το όλο θέμα του blogging. Δυστυχώς ο αρχικός ενθουσιασμός μου έχει προ πολλού χαθεί με αποτέλεσμα να μην διατίθεμαι να ανανεώνω την σελίδα με τους άλλοτε φρενήρεις ρυθμούς.
Μέσα από την ενασχόληση μου με το site κέρδισα εμπειρίες, ως επί το πλείστον θετικές. Εξεπλάγην δυσάρεστα με τον πανηλίθιο ανταγωνισμό που κάποιες κουτοπόνηρες αδερφές αισθάνθηκαν στο πρόσωπο μου, πόσο μάλιστα όταν η σε πολλά εισαγωγικά δουλειά που έκανα στο ethanandthecity λειτουργούσε ανέκαθεν ως χόμπυ και τίποτε παραπάνω. Σχόλια τύπου “αχ πόσο χαίρομαι που ανακάλυψες αυτό το κομμάτι ήθαν μου, εγώ το ακούω εδώ και ένα χρόνο” ή “πολλά βίντεο ανεβάζεις τελευταία, δεν τραβάει η ομάδα ε?” έχουν κατακτήσει μια θέση στο πάνθεον βλακείας of all time. Επίσης ανακάλυψα ότι η ψυχασθένεια δεν κατοικεί μακριά από την μπλογκόσφαιρα, σε (ευτυχώς) λίγες περιπτώσεις ανθρώπων ανισόρροπων που ζουν μέσα από τα μπλογκ τους, κρατούν κακία και βγάζουν εκδικητικότητα απέναντι σου αν για οποιονδήποτε λόγο σταματήσεις να παρακολουθείς τα ιστολόγια τους. Δεν υπάρχει λόγος να κατονομάσω, εξάλλου τους ανακαλύπτεις εύκολα, όταν γνωρίζεις πως να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις.
Για να μην παρεξηγηθώ τα θετικά παρελκόμενα του μπλογκινγκ υπερτερούν των αρνητικών. Άνθρωποι πνευματώδεις μπήκαν στη ζωή μου από το πουθενά, κάποιοι αβίαστα έγιναν και φίλοι μου. Ξεπέρασα τα όρια μου, όταν αψηφώντας τον καθημερινό φόρτο αναζητούσα διαρκώς καινούριες ιδέες και φρέσκα θέματα που θα πλαισίωναν τη σελίδα. Κατόρθωσα να ξορκίσω ένα παλιό μου απωθημένο διαπιστώνοντας πως ναι και εγώ διαθέτω χιούμορ, κόντρα στα πιστεύω κάποιων άσπονδων φίλων 
Διασκέδασα αφάνταστα με τα ως επί το πλείστον άκρως εμπνευσμένα σας σχόλια, συχνά πικρόχολα, άλλοτε συγκινητικά, πάντα όμως σε ευθεία γραμμή με την προσωπική μου λογική και τα δικά μου αισθητικά κριτήρια.
Κακά τα ψέμματα το μπλογκάκι μου το αγαπάω. Δεν περίμενα ποτέ πως κάτι που ξεκίνησε ως πείραμα, σαν το παιχνιδάκι μου, θα κατέληγε να γίνει ένα κομμάτι από μένα. Ωστόσο καλώς ή κακώς, αισθάνομαι πως έχω πλέον περάσει σε διαφορετική φάση, με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις να υπερτερούν του ελεύθερου χρόνου μου, αλλά και μια γεμάτη προσωπική ζωή που με οδηγεί να διοχετεύσω την (όποια) δημιουργικότητα μου σε διαφορετικούς τομείς. Το ethanandthecity δεν κλείνει οριστικά. Απλώς κατεβάζουμε ρολά μέχρι νεοτέρας. Να είστε όλοι καλά και να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι. Με κάποιους από εσάς θα τα πούμε και εκεί έξω.
Εις το επανιδείν
